Alle ballen verzamelen!

Zaterdagmorgen, mijn zoon komt bedrukt terug van het spelen op het schoolplein. Iets mis? Jazeker hij heeft een probleem. Bal van een vriendje ligt op het dak van het speelhok. Hoe komt die bal op dat dak? Omdat hij hem erop heeft getrapt. Oei, dat vraagt om een snelle oplossing. Dus doe ik ouder broertje van baleigenaar (moeder is aan het werk)telefonisch een voorstel. Leenbal voor het weekend, zodat we het dakexemplaar er maandagmorgen met vereende krachten weer vanaf kunnen halen. Voorstel wordt geaccepteerd. Vreemdgenoeg komt zoon komt per omgaande met aangeboden leenbal retour. Kennelijk al niet meer nodig bij de ‘tegenpartij’.

Communicatiestoornis tussen de kinderen is geboren. Basis voor een stuitligging bij de wederzijdse moeders gelegd. Want, maandagmorgen blijkt dat de bal er niet op vrijdagmiddag maar al ettelijke dagen eerder op is getrapt. Mijn kind heeft, waarschijnlijk uit schaamte, de melding pas op zaterdag gedaan toen bij de baleigenaar het vuur van woede al uit het voornoemde dak sloeg.

Als klap op de vuurpijl was inmiddels een derde gegadigde er met het bot, in dit geval een bal, vandoor. De bal lag weliswaar niet meer op het dak maar was voor altijd verdwenen. Moeder van vriendje had inmiddels maar een nieuwe bal gekocht en was daar, zeer begrijpelijk, helemaal niet blij mee.  In de tussentijd had een grote groep jongetjes op het schoolplein zich een, al of niet verantwoorde, mening en houding gevormd over ‘de bal op het dak’ .

Mijn eigen zoon had ik verbouwereerd op mijn eigen bank achtergelaten, toen ik de moeder van baleigenaar aan de rand van het schoolplein ontmoette voor een onderlinge uitwisseling over het gebeurde. Toen pas hoorde ik van haar dat de bal er al tijdenlang had gelegen, en mijn zoon had beloofd de bal van het dak te halen. Ik bracht haar ervan op de hoogte dat ik haar oudste het voorstel van de leenbal had gedaan en dat mijn kind vervolgens had begrepen dat die niet meer nodig was.

Oh, was het zó gegaan! De lucht tussen ons moeders klaarde zienderogen.  En ik heb weer een les geleerd. Dat ik moet oppassen voor kindercommunicatie. Als die eenmaal is verstoord, krijg je het lek moeilijk weer boven. Lieve ouders, laat je niet meeslepen in kinderruzies en probeer gezamenlijk de aanleiding te ontwarren. Is het probleem eenmaal helder dan is de oplossing naderbij en kunnen zij tot hun grote opluchting de vrede ook weer tekenen. Je voorkomt besluiteloze en verdrietige kinderen op je bank.  Kinderen zijn eigenlijk net grote mensen. En o ja, ik heb de moeder, via mijn zoon en de hare, een vergoeding gegeven voor de nieuwe bal. Omdat ik dat gepast vond.

Reageer

U bent ingelogd als Veroniek Clerx. Uitloggen?