Biltse ‘Toch-maar-Marokkanen’

Het is zondagmiddag. De bel gaat en ik trek de deur open. Voor mij staat een klein meisje, jaar of 9, vierde generatie Nederlandse van Marokkaanse afkomst.  Ik herken haar meteen, want verleden week heb ik ingetekend op haar sponsorloop.  Ze vertelde dat ze inzamelde voor de Moskee. Die van de Ambachtsweg. ‘Daar was’ zo vertelde ze openhartig, ‘voor kinderen niets te beleven, dus was met name geld nodig voor een beamer.’ Direct maar een maximum gesteld; voor je het weet loopt zo’n kind 20 rondjes van een euro en ben je de sjaak. Ik bond een gesprekje met haar aan, en vroeg haar waar en wanneer de sponsorloop zou plaatsvinden. Want het leek mij wel leuk om een kijkje te gaan nemen. De boot werd vervolgens duidelijk afgehouden. ‘Dat wist ze nog niet’. Ook een ouder buurtgenootje dat een huis verderop aan het inzamelen was, zei daarover van niets van te weten.

Zojuist stond ze er opnieuw. Meldde me trots dat ze tijdens de sponsorloop 10 rondjes had gelopen. En ik betaalde haar het maximale bedrag dat we hadden afgesproken. Tekende af op het formulier dat ze opnieuw bij zich had. Terwijl ik het geld uit mijn portemonnee haalde viel mijn oog op de fotoboeken over de Nederlandse natuur en Nederland Waterland, die achter de voordeur liggen klaar voor de tweedehands boekenwinkel. Ik wilde haar de boeken meegeven voor de kinderen van de moskee. Altijd leuk, zo had ik snel bedacht in mijn duurzame naïviteit, om foto’s te bekijken van het mooie land waar je woont. (Een ‘Martin Kers’ is toch geen kleintje in de wereld van de natuurfotografie).

Die gift werd echter niet op prijs gesteld, ik kreeg de boeken terug.  ‘Was niet nodig’ zo werd mij verteld, ‘want in de moskee ter plaatse zouden de kinderen lessen gaan krijgen in de Arabische taal.’ Dát was een nieuwtje, dat mij bij het vorige bezoek nog niet was medegedeeld. Nog wat doorpratend over de sponsorloop hoorde ik, dat deze zich had afgespeeld op het Cruijffcourt. Nee, kijkerspubliek had de groep kinderen op de zondagochtend niet gehad, zo vertelde het meisje me sip. Dat had haar eigenlijk niet verbaasd, want ‘zij waren toch maar Marokkanen’.

 

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*