De Thuiszorg komt te voet

Het nieuws ligt op straat.  Dat ervaar ik iedere dag weer.  Gisteren lag ik er overigens zelf, toen ik in de gladheid even niet oplette waar ik liep. Bam, dat deed zeer. Vanochtend begaf ik me behoedzaam richting auto, blij dat ik niet met de fiets naar Zeist hoefde.

Onderweg kwam me over de rijbaan, want het voetpad was onbegaanbaar, een struise dame tegemoet.  Ze werkte zich dapper door de sneeuw en knoopte onderweg praatjes aan met mijn buren die hun stoepje aan het vegen waren. Ik liep een eindje met haar op en ze vertelde dat zij was komen lopen uit Zeist.  Dat moest wel want het openbaar vervoer reed niet.  Ze vertelde dat ze in de thuiszorg werkt en op weg was naar haar tweede klant van de ochtend. Met een brede lach op het gezicht vroeg ze zich af hoeveel méér er nog van thuiszorgmedewerkers gevraagd kan worden. Aan plichtsbesef en verantwoordelijkheid ten opzichte van haar klandizie ontbrak het haar niet. ‘Oja’, riep ze mij toe over haar schouder, toen ik afsloeg richting auto. ‘We hebben nog vacatures hoor!’

Ikzelf ging te paard.  Met slippende banden, dát wel.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*