Duivenissen

Buurvrouw heeft twee katten. Kat van buurvrouw heeft het leven van een duivenouder op haar geweten. Gevolg: een verweesd duivenjong. Of ik de kleine wil opvangen ter voorkoming van nog meer slachtoffers? Vooruit dan maar. Op het moment dat ik medelijdend toestem heb ik eigenlijk al spijt. Want hoe houd ik een jonge duif in leven die nog niet eens kan vliegen? Terwijl ik zelf ook twee rondstruinende katten bezit, nog heel jong en speels, dat wel.

Buurvrouw heeft duifje in een kartonnen doos voor mijn deur geposteerd bovenop een stapel kranten en met drie luchtgaten in het deksel. Ik heb zelf nog een leeg caviahok in de garage en een paar dikke bakstenen in de tuin. Ik haal het beest maar niet in huis want hij stinkt onbedaarlijk. Persoonlijke hygiene hoort kennelijk niet bij duivenopvoeding. Volgende hoofdstuk: wat eet een jonge duif? Ik heb er volstrekt geen trek in om in de tuin wormen te gaan steken. Ooit heb ik in Amsterdam gewoond en daar vlogen duiven rond met halve zakken patat en mayonaise. Niet dat ik bij de snackbar langswil, maar ‘ kennelijk is een duif is een alleseter’ , concludeer ik bij gebrek aan beter. Ik verkies een  ‘gezond’ dieet en zet het beest  brood, droge havermout en gekookte aardappelen voor, kan-ie kiezen, en doe er ook nog een bakje water bij.

Toch zit het me niet helemaal lekker. Daarom bel ik de volgende ochtend de Vogelopvang in Utrecht. Wanneer ik uitleg welke voedingsprocedure ik gevolgd heb, word ik prompt gekapitteld. ‘ Je geeft een baby toch ook geen vast voedsel?’ Tja, dat is zo, maar een vogel is toch ook geen mens? Ik slik de schrobbering manmoedig en ga in op ‘s vrouws uitnodiging om hem/haar zo snel mogelijk langs te brengen. Met de auto, want in tegenstelling tot het fraaie herfstweer van gisterenmiddag regent het inmiddels met bakken.  Ik moet me haasten voor een volgende afspraak dus zet snel koers naar de Vogelopvang, in Hoograven, een mij volledig onbekende wijk.  Alvorens ik mijn doel kan vinden  heb ik de hele regio mogen verkennen. Neem me voor om nu toch echt een TomTom aan te schaffen.

Een aardige meneer wijst me uiteindelijk de weg; mijn bestemming blijkt een industrieterreintje. Een ervaren vogeldame in kaplaarzen en overall, die van de telefoon, stopt mijn pleegkind bij entree een vitaminepil in de snavel. Het kuiken is volgens haar aan de magere kant  en een beetje uitgedroogd. Moederlief, en volgens haar informatie ook vaderlief, hadden kennelijk weinig puf meer voor dit derde nest binnen een jaar.  Als een ware Florence Nightingale (ander soort vogel) vertrek ik, de duif in goede handen achterlatend.  De kartonnen doos mag weer mee naar huis.

De zorg voor zielige vogels kost Vogelopvang Utrecht maar liefst 35 euro per dier. Ik verplicht mijzelf om in ieder geval financieel bij te dragen aan de opvoeding van de weesduif die ik zelf heb aangebracht. Was trouwens nog juist op tijd voor mijn volgende afspraak.

www.vogelopvangutrecht.nl       Giro: 95129

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*