Dwarsligger

Het is verkiezingstijd: 21 maart 2018 gemeenteraadsverkiezingen. Zoals gebruikelijk wordt in zo’n periode meer dan anders in de vierjarige bestuursperiode aandacht besteed aan de heikele punten binnen de gemeentegrenzen. Door de fracties zelf. In gedrukte pers, via sociale media, in woord en beeld verschijnen de mooiste beloftes: ‘stem op ons en wij zullen alle ‘struikelblokken’ vanaf 22 maart voor u verwijderen.’

Politiek en praktijk 

Zo is er een filmpje ‘viral’ over de vele versperringen op blindenstroken. Ik ken het probleem. Bij de in- en uitgang van de  van de lokale grootgrutter uit Zaandam staat de blindenstrook structureel vol met geparkeerde fietsen. Oók op winkelzondag. Tot een jaar terug stond de zaterdagse viskraam er zelfs pontificaal bovenop geparkeerd.

Slechte toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Wat maakt toch dat die al die versperringen na vier jaar besturen nog steeds zijn opgetrokken?! Is het omdat politiek en praktijk na de verkiezingen nogal eens in polarisatie verzanden en het onderhoud van het wegdek, lees het lokale trottoir, niet altijd tot de budgettaire prioriteiten behoort?

Ik heb in de afgelopen bestuursperiode zelf kennisgemaakt met een blindenstrook. Het exemplaar dat ooit werd aangelegd om Looydijk en Waterweg te verbinden met het voormalige buurtcentrum ‘t Hoekie. Lang geleden bedoeld om blinden en slechtzienden een veilige weg te bieden naar een gebouw dat ooit een vergader- en recreatiecentrum was, maar inmiddels wordt verhuurd aan particulieren.

Eigen risico 

Precies een jaar geleden zocht ik na een drukke dag ontspanning in een buurtwandeling. Blind noch slechtziend, (afgezien van een bril met Varifocus) stapte ik welgemoed door de donkere winteravond. Tot ik mijzelf in horizontale toestand terugvond op het plaveisel. Gestruikeld, over voornoemde blindenstrook. Die in dit pijnlijke geval de rol van ‘dwarsligger’ speelde. Resultaat: eerste hulp in het ziekenhuis, scheurtje in het bot van mijn linker bovenarm. Kosten: het volledige eigen risico van mijn ziektekostenverzekering.

Verleden week belde betreffende verzekeraar die kennelijk op zoek was naar restitutiemogelijkheden. ‘Of ik iemand verantwoordelijk kon stellen voor de gemaakte behandelkosten?’ (lees: röntgenfoto’s, verbandmiddel, de deskundige blik van een orthopeed en een keer controle). ‘Of er misschien getuigen waren geweest van mijn onfortuinlijke duikeling?’ In mijn herinnering zag ik mezelf weer vallen. Maar helaas was er niemand in de buurt om mijn ongeluk te staven, laat staan me op te rapen. Ook dat deed ik dus maar zelf.

Cijfers 

Plat gegaan op beide handen. Nee, foto’s had ik niet gemaakt. Ik ben van een generatie die gaat wandelen zonder zendapparatuur. Verzekeraar en ik waren het derhalve snel eens aan de telefoon: ‘hier was niets te halen.’ Gezien de politieke actualiteit maak ik van de gelegenheid gebruik om alle gegadigden voor een zetel in de Biltse gemeentepolitiek nu, vlak vóór de verkiezingen te wijzen op een verbeterpunt. Blindenstroken mogen niet worden versperd, maar ook geen versperring vormen. Want ook dát kan in de cijfers lopen.

 

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*