Een blogje voor het slapen gaan

Vanochtend hoorde ik op Radio I aangekondigd, dat de (inmiddels voorbije) dag door een Vlaamse meneer tot ‘ emailvrije dag’  is verklaard. Een soort autoloze zondag maar dan op de digitale snelweg op vrijdag. Ik ben benieuwd hoeveel Nederlanders en Vlamingen aan die oproep gevolg hebben gegeven. Ik in ieder geval niet, al heeft de oproep wel een soort ‘ mindfullness’  bij me teweeg gebracht. Want ik besef dat ik dagelijks veelvuldig op internet en email ‘zit’.

Professionele communicatie, journalistiek,ze bestaan niet meer ‘ zonder’ .  Het is in wezen nog nauwelijks nodig  om huis en werkplek te verlaten. Want ja, laptop, internet, mobiel, linked in, twitter, mindz, facebook, etc. bieden antwoorden  in, en uitzichten op alle mogelijke vragen, interesses en kwesties. Iedereen die geregeld online is, weet wat ik bedoel.

Maar, gelukkig voor mij ben ik iemand die het leven ‘ life’  moet meemaken. Ik wil mensen bekijken, ontmoeten, spreken, horen, beluisteren kortom beleven.  Ik houd van keukentafels met koffie erop, beelden, stemgeluiden, mondelinge meningen en argumenten, geuren en kleuren.

Onwillekeurig moet ik aan mijn vader denken. Hij is er al jaren niet meer, maar hij heeft de begintijd van het worldwideweb nog wel meegemaakt, al dan niet bewust. Want het eind van zijn uiterst gezonde leven werd getekend en volledig gestremd door de Ziekte van Alzheimer.  Ondanks zijn oprechte interesse om te weten en te begrijpen, was hem het Worldwideweb en de mogelijkheden daarvan niet uit te leggen. Maar tussen 1914 en 2003 heeft hij het internet helemaal niet nodig gehad, om een goed bestaan op te kunnen bouwen.

Mijn zoon is acht jaar oud. In dezelfde tijdspanne dat ik mijn nieuwe mobiel tot de belfunctie heb weten te brengen, heeft hij van het apparaat de spelletjestoets, de foto- en de videofunctie al in praktijk gebracht. Zonder handleiding wel te verstaan. Heeft geen benul van een telefoon met draaischijf. Uit zijn leven is het hypermoderne communicatiestelsel niet meer weg te denken. Het lijkt wel of de ontwikkeling van de gebruikssystemen parallel verloopt met de groei van zijn brein.

Vanavond had ik twee vriendinnen te eten. Ik ken ze al bijna dertig jaar. Toen wij gingen studeren stond de Personal Computer in de kinderschoenen. Vanavond zaten we voor het eerst in al die jaren naast elkaar op de bank, te googelen en te twitteren op mijn laptop. Zover is het met ons gekomen en dat op ‘ emailvrije vrijdag’ .  Het bewijs van onze sessie is zichtbaar in het internationale Twitterverkeer, dat de gemeentegrenzen van De Bilt behoorlijk overschrijdt.

Het einde van de dag is in zicht. Ik heb vandaag gelukkig ook twee heel boeiende gesprekken gevoerd,  het ene in een discussieplatform, het ander face-to-face aan de keukentafel. Gewoon eigenhandig met pen mijn aantekeningen gemaakt. Gelaafd en heel tevreden kom ik daarvan thuis.

Nu zit ik te bloggen, om via internet die meneer in Vlaanderen te kunnen bekennen, dat ik mij niet heb kunnen houden aan zijn advies om de email eens een dag te laten rusten. Het is inmiddels zaterdag. Vandaag lukt het misschien.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*