Dit ‘lente-akkoord’ zal tot verkiezingsdag 12 september a.s. een herfstig en mistig effect sorteren in een groot aantal gemeenten. In tegenstelling tot collega-gemeentebesturen die, zo stelt magazine Binnenlands Bestuur, niet eens de moeite nemen om met een voorjaarsakkoord te komen, heeft het Biltse college alvast beslist, ‘dat opnieuw bezuinigen noodzakelijk is’.

Dat betekent ettelijke miljoenen minder, en daarnaast een forse hap uit het nationale Gemeentefonds. ‘Less is more’ als nieuw bestuursmotto? Toch knap wanneer onze wethouder Sociale Zaken en Welzijn, ondanks dreigend geldgebrek erin slaagt om op gemeentelijk niveau zowel werkgelegenheid (WWnV) als Welzijn (WMO) én Jeugdzorg te ‘toveren’. Is een bepland lokaal ondernemersfonds van anderhalve ton over drie jaar echt een voldoende investering om (mondiale) economische tegenwind het hoofd te bieden?  

‘De kwaliteit van de gemeentelijke dienstverlening houdt in alle gevallen prioriteit’,  belooft de wethouder Financiën.  Een goedkope belofte want een ‘prioriteit’  is nooit hetzelfde als een ‘zekerheid’. In de raadsvergadering van juni mag de Biltse raad, op weg naar een verdiend vakantiereces, een besluit nemen over deze voorjaarsinkrimpnota. 

Maar hoeveel constructiefs valt er nog te besluiten wanneer het bestuurscollege in een gemeentebegroting de 3 procentsnorm uit Brussel centraal heeft gesteld: ‘Daarom zal aanvullend moeten worden bezuinigd. Een gezonde financiële positie vormt immers de basis voor de ontwikkeling van een gemeente’, veronderstelt het gemeentelijke persbericht.

Het is afwachten of de eerste raadsvergadering na het zomerreces, vóór 12 september wordt afgewerkt of erna. Wellicht geven de verkiezingsuitslagen wel aanleiding tot een najaarsnota met een lentezonnetje….

Wat is er nog, wat niet meer en wat is ervan geworden? Resultaat: in 80 fotocombinaties De  Bilt en Bilthoven toen en nu. Hier en daar is de vroegere situatie goed te herkennen. De fraaie Bilthovense villa’s zijn vaak bewaard gebleven, soms in- of aangepast aan de eisen van de moderne tijd. Maar het oorspronkelijke heidelandschap met zandverstuivingen heet tegenwoordig Bilthoven-Noord en is volgebouwd met kapitale panden. De vliegdennen van toen zijn vervangen door loofbomen. 

In het vroeger zo agrarische De Bilt staat bijna geen boerderij meer overeind.  De wijk De Leijen staat in de wei waar vroeger de koeien graasden. Het natuurbad is vervangen door een golfbaan. Het buitenbad Brandenburg, waar de oudere generatie heeft leren zwemmen, is wegbezuinigd. Ooit, zo blijkt op een fotocombinatie, heeft een rustieke hoeve aan de Leijenseweg plaats moeten maken voor een politiebureau. Dat op zijn beurt alweer jaren leeg staat.

In de grote hal van het WVT verdringen en verbazen honderden vooral oudere Biltenaren zich twee middagen lang voor de fototentoonstelling. Hier en daar ook een jongere geïnteresseerde. ‘Wat zónde van die mooie bomen’, hoor ik een oudere dame achter mij fluisteren: de Historische Kring vertoont een zwart-witfilm uit 1961/62 waarin de Hessenweg wordt ‘gereconstrueerd’. Er moest een riolering worden aangelegd, en dat kostte vrijwel alle fraaie laanbomen van de toenmalige Hessenweg het leven. 

Werd daartegen dan niet geprotesteerd, in die opbouwperiode van begin jaren 60? De Bilt anno nu zou waarschijnlijk te klein zijn, wanneer de gemeenteraad van heden tot een dergelijke aanslag tegen de ‘duurzaamheid’ zou besluiten. Vijftig jaar geleden veranderde een mooie winkellaan vrijwel geruisloos in een kaalgeslagen vlakte.

De gemeenteraad van heden, waar was die trouwens het afgelopen weekend? Ik vroeg de jubileumorganisatoren naar de opkomst en belangstelling vanuit het bestuurlijke gremium. Er had er zich welgeteld één gemeld met kennelijk belangstelling voor de ronduit boeiende fotocollectie. Die zo aansprekend liet zien hoe De Bilt en Bilthoven zich gedurende een eeuw hebben geëvolueerd.

Verplichte kost tóch voor iedere bestuurder en ieder raadslid om de beelden van heden en verleden te kennen?  Al is het maar om ‘historische vergissingen’ van afbraak alsnog te betreuren en lessen te leren van misplaatste herinrichting. Tip voor de Historische Kring: verhuis de hele fototentoonstelling van het WVT-gebouw naar de wandelgangen van het gemeentehuis, en naar de ambtenarenverblijven natuurlijk.

Een toekomstvisie die een weids en optimistisch beeld verstrekt over het het reilen en zeilen van de komende 18 jaren in de zes kernen. Maar waarin met het wisselen der seizoenen én gemeenteraadsinvullingen nog wel gegumd en hertekend gaat worden. Over de toekomst van het aanstaandvacante RIVM terrein is veel geheimzinnigheid en bestaat nog louter hoop dat het ‘bouwterrein’ zich niet tot ‘braakland’ zal ontwikkelen.

De stuctuurnota, een voorschot op de toekomst, neemt voor het gemak, de RIVM-gebouwen nog even mee als onderdeel van de Biltse Lifescience-as. Het instituut staat in 2013 alweer 60 jaar op z’n huidige plek. De realiteit is evenwel, dat de voorgenomen verhuizing naar de Utrechtse Uithof, drie jaar boven de markt hangt. 

Met het werktempo van Den Haag zal de termijn tussen de verhuisaankondiging en het lintknippen het decennium wel voltooien: RIVM en het verantwoordelijke Ministerie van VWS verwachten dat de volledige oversteek niet voor 2018 gemaakt is. Ter plekke moet nog het één en ander gebouwd en gegraven (parkeergarage?) worden. Pas eind februari jl. is de erfpacht van de betreffende bouwlocatie afgekocht.

De Biltse Structuurnota 2030 beziet de toekomst opgewekt: ‘Er ontstaat ruimte voor bedrijven’. Dat is, zodra de Rijksoverheid het terrein vacant verklaart. Nog maar anderhalf jaar geleden hoopte burgemeester Arjen Gerritsen op grond van een ronduit aantrekkelijk hervestigingsplan, het RIVM tot blijven te kunnen bewegen. Bevreesd als hij was voor een rafelige niche in zijn zo gewenste volwassen lifescience-as tussen KNMI en Bronkhorstlaan.

Helaas zagen VVD-minister Schippers (en haar ambtenaren) geen brood in het concept- Sciencepark Bilthoven van haar partijgenoot. De ondergrondse warmtekoudeopslaginstallatie, in 2008 nog splinternieuw, evenals het ‘Spronklaboratorium’, waren tot voor kort nog aan te merken als kapitaalvernietiging. Maar die zijn in 2018, als het RIVM werkelijk weg is, ook wel afgeschreven.  En wat laten Rijk en Provincie dan nog achter voor De Bilt, behalve ‘de schillen en de doozen’.  Niet te vergeten dat de buur van het RIVM, het eveneens Rijksplanbureau voor de Leefomgeving een nogal bezuinigingsgevoelig imago heeft.  

Het gemeentebestuur is naar verluid ‘ in gesprek’ met Rijk, Provincie en RIVM zelf. Zullen de Minister van VWS en Commissaris Robbertsen van Provincie Utrecht aan De Bilt een compensatie bieden, daar waar ze gaten laten vallen? Over inhoud en tendens wordt, door de reeds vele maanden overleggende gremia, luidruchtig gezwegen.  Zelfs afrondingstermijnen worden niet verstrekt. ‘t Is de vraag in hoeverre vertegenwoordigers van de Biltse politiek betrokken zijn bij de planvorming en noodzakelijke financiering.

Zeer onlangs heeft zich een voorzitterswissel voltrokken bij de Biltse Ondernemers Federatie. Strategisch adviseur Lammert de Vries, de grote voortrekker van de  ‘Economische Inrichting van De Bilt’  is opgevolgd door gepensioneerd textielspecialist Theo van der Lugt. Die meteen op Jagtlust liet aantekenen dat de bestaande bedrijventerreinen in de gemeente niet toereikend zijn voor huisvesting van lokale Biltse bedrijven. Is het RIVM-terrein misschien een optie? En aan welk type bedrijfsleven en daarbij benodigde infrastructuur is dan het denken?  Tóch een idee om de vertegenwoordigers van het plaatselijke bedrijfsleven meteen maar uit te nodigen bij de onderhandelingen, die momenteel wel een heel hoog overheidsgehalte hebben.

Want ik neem me al maanden voor dat er een appelboom in de voortuin komt. En dit is het moment…..’Een ‘Schone van Boskoop’? Ja die heb ik nog wel staan.’ Ik wacht terwijl de verkoper een Bilthovense dame heeft geholpen en zie ze aankomen: Harrie en zijn baas. Dat die witte bullterrier met een ‘blauw’ rechteroog  ‘Harrie’ heet, hoor ik pas later. Terwijl ik een ‘Schone’ uitzoek spreekt ‘baasje’, in strakke zwarte tenue mét pet en goudkleurige zonnebril’ , mijn verkoper aan over een Japanse esdoorn. Harrie wacht geduldig en richt zijn dikke platte snuit afwisselend op baas boven zich en plantenpotten op ooghoogte. Varkensogen heeft Harrie en dat is pech hebben want hij heeft géén hondenogen, zoals ik althans vind, dat hondenogen eruit moeten zien.

Harrie heeft meer pech gehad in zijn leven. Bijvoorbeeld dat hij als bullterrier is geboren in het zuiden van Brabant, en het uiterlijk heeft van een vechthond, maar niet het karakter.  Dat heeft Harrie gemaakt tot de gebeten hond.  En dat zes jaar lang.  Tot baasje langskwam, zijn prins op het witte paard, en Harrie meenam naar Bilthoven. ‘De perfecte partner’, vertrouwt baasje mij toe. ‘Altijd even zachtaardig en al mijn meubels zijn nog heel’. Hoe is het mogelijk, dat een bullterrier met zoveel makke achter de rug nog zo lief en meegaand is tegen mensen. ‘Harrie is alleen bang voor lawaaiige honden’ vertelt baasje. Ik denk dat ik snap hoe dat komt. Lawaaiige honden hebben jarenlang de bedreiging van zijn leven gevormd.

Baasje beschouwt het als een dagtaak om Harrie te integreren in de samenleving. Want zelfs een simpele boom was voor dit dier, dat tot een half jaar terug vrijwel nooit de buitenlucht had gesnoven, een noviteit. Harrie heeft geen hondenopvoeding gehad. Een beetje pup leert al snel hoe hij zijn poot optilt tegen een boom. Harrie laat zien dat hij zelfs dat niet kan. Plast als een teefje. Ook zo’n pup geweest, die met een paar weken na zijn geboorte van zijn moeder werd gescheiden? Op weg naar een helleleven.  

Harrie de bullterrier heeft eindelijk het geluk gevonden in Bilthoven. Huis met tuin. Vandaar die Japanse esdoorn.Vertrouwelijk stopt de hond met varkensuiterlijk zijn ‘lelijke’ kop ter afscheid tussen mijn handen. En wandelt heel bedaard verder met het baasje aan zijn riem. Ik laad mijn nieuwe ‘Schone van Boskoop’ in de achterbak en geniet na van dit sprookje dat goed afliep.

Vogels. Mijn vader was een groot liefhebber. Kende ze aan hun vlucht, gezang, de stand van hun vleugels. Attendeerde ons, zijn kinderen erop.  In die tijd, zeg maar begin jaren zeventig, had ik niet zoveel met vogels. Bij ons thuis op de boerderij, aan de rand van het IJsselmeer ’struikelde’  je immers over de huismussen. Duiven roekten je wakker op zaterdagmorgen en er vlogen meeuwen achter de ploeg. Die kievitten, leeuweriken, scholeksters waren er gewoon. Ik hoorde ze boven me, midden in de zomer als de aardappel-, bieten- en uienplanten onkruidvrij geschoffeld moesten worden. Daar kreeg  je blaren van, vieze nagels en een zere rug.  En tussen het schoffelen door hoorde je dat karakteristieke geroep en gezang.  Of eigenlijk hoorde je het niet , want je was gewend aan die geluiden.

Recent hoorde ik een scholekster, midden in De Bilt. En verrast keerde ik direct terug op het kavel van vroeger. Ongeveer rond dezelfde tijd ontdekte ik de Vogelwacht Utrecht. Ze hadden coördinatiehulp nodig in regio De Bilt/Zeist. En ik heb me aangemeld want sinds enige tijd is mijn vogelinteresse is getrokken. Omdat een goede vogelstand maatstaf  is voor een gezond natuurlandschap en een optimale waterkwaliteit.

In veertig jaar tijd is vogels kijken een evenement geworden, vogelwaarneming een bron van wetenschap en vogelbescherming een duurzame markt. Ooit wees mijn vader me op de betekenis van het koperkleurig ringetje om een vogelpootje. De gegevens op de ring toonden aan dat de vogel vanuit een zuidelijk land was komen aanvliegen. Om in Nederland zijn einde te vinden.

Ons land is niet meer zo vogelgewoon als weleer. Zoals wordt geïllustreerd door de zogeheten rode lijst van bedreigde vogelsoorten. Heimelijk heb ik spijt dat ik indertijd niet meer aandacht had voor de vogelvoorlichting van mijn vader. 

Maar tegelijkertijd blijkt schaarste tot maatschappelijke discussie te leiden en tot waardevergroting van vogels. Ze worden beschouwd als bijzondere dieren, die het verdienen beschermd te worden en in de belangstelling te staan. Een maand geleden organiseerde het Vara-programma ‘Vroege Vogels’ in samenwerking met Vogelbescherming in Zeist de tuinvogeltelling.  Een heel goede manier om volwassenen en kinderen bewust te maken van het vogelleven in hun directe omgeving. Door zo’n tuin vogelvriendelijk in te richten, snijdt het mes aan meer kanten, door de ontwikkeling van kleinschalige natuur.

Afdeling De Bilt/Zeist van Vogelwacht Utrecht wordt door mij en mijn twee collega-coördinatoren nieuw leven ingeblazen.  Mijn beide collega’s zijn vrij ervaren vogelspotters en op de hoogte van interessante vogelstekken in onze omgeving. Zoals de Eempolder ten oosten van Eemnes, naar men zegt een hoogtepunt voor weidevogels en doel van onze eerste excursie.  Ik ben een beginneling bij de Vogelwacht. Daarom ga ik mezelf maar eens op een verrekijker trakteren. Mijn vader zou blij verrast zijn geweest dat ik ben  aangestoken doorzijn enthousiasme.

De gemeentelijke conceptnota baart Groenekanse de melkveehouder Teus Spelt en zijn collega’s, de nodige zorgen over de ruimte en toekomst die de lokale agrarische sector zal overblijven. In de ontwerp-structuurvisie 2030 is de kern Westbroek aangewezen als agrarisch uitbreidingsgebied. Groenekan is ook zo’n kern. Gemeente De Bilt is uit een zestal kernen samengesteld. Biedt de concept-aanwijzing van Westbroek voldoende bedrijfszekerheid voor de plaatselijke sector? En wat te doen met het melkvee in Groenekan zelf?

‘Gemeente De Bilt moet laten zién dat ze voor de boeren kiest’, vindt Spelt die behalve melkveehouder plaatselijk bestuurder is van de agrarische belangenclub LTO –Nederland. Zijn ouders ‘boerden’ in de  jaren veertig al op de huidige bedrijfslocatie, vlak aan het spoor tussen Bilthoven en Utrecht.  

Tien jaar geleden, vóór de gemeentelijke herindeling, viel Spelts bedrijf binnen de grenzen van de voormalige gemeente Maartensdijk. Hij is niet ontevreden over het huidige bestuur dat vanuit Bilthoven opereert. Maar op een discussieavond eind vorig jaar, georganiseerd door fractie GroenLinks/PvdA, over de inrichtingsplannen voor 2030, voelde de boer zich in de kou gezet. Want daar werd volgens hem het gemeentelijke platteland vooral bekeken door een recreatieve en landschapsbeherende bril. En sinds hij de grondconcurrentie aanmoest met de buurman die Stichting Het Utrechts Landschap heet, ligt zoiets nogal gevoelig.

Spelt moest het gezelschap, waaronder gemeentelijke politici er nadrukkelijk op wijzen dat ook de lokale veehouderijsector een aandeel in de toekomst verwacht. ‘Als de gemeente niet nadrukkelijk kiest voor agrarische sector, dan is het hier afgelopen. Wij kunnen niet bestaan van agrarisch natuurbeheer alleen. De subsidie daarvoor wordt afgebouwd. Doodzonde: ik heb de afgelopen jaren veel aandacht besteed aan het beheer van de slootkanten. Kreeg daarvoor een vergoeding voor gederfde inkomsten. Maar volgend jaar moet ik diezelfde slootkanten omploegen, want ik heb die strook nodig om mijn bedrijf te kunnen voeren.’

Teus Spelt noemt de landbouw in zijn gemeente de borg van een vitale platteland. Wij houden de regio groen en zorgen ervoor dat het klassieke landschap in stand blijft. ‘Maar gun ons dan ook een bedrijfsvoering. Er staat een aantal opvolgers klaar voor de bestaande landbouwbedrijven’, weet hij.  ‘Hooggeschoolde jongens en meiden met minimaal HBO. Maar die moeten wel over een minimale bedrijfsgrootte kunnen beschikken, van 40 tot 50 hectare. Het liefst aaneengesloten gebied, dat werkt efficiënter en spaart brandstof.’

Veel oudere boeren stoppen met het bedrijf, en de grond komt te koop. Dat kan uitbreidingsruimte betekenen voor buurbedrijven. Maar is die grond nog te betalen, of zullen projectontwikkelaars of grondspeculanten de prijs tot onbetaalbare hoogte opdrijven?

Wordt vervolgd.

Burgemeester Arjen Gerritsen haalde begin deze maand de landelijke pers met een scherpe veroordeling van grof geweld tegen de hulpdiensten in de nieuwjaarsnacht. Locatie: datzelfde Heemstrakwartier. Directeur Ad van Zijl van Woonstichting SSW begrijpt de verontrusting in de buurt. Nog maar net heeft de overgrote meerderheid van de huurders in de wijk zich uitgesproken vóór het grootscheepse renovatieplan of de hele buurt krijgt landelijk de zwarte piet toegeschoven, door de misdragingen van één enkel gezin.  

Bij voorzitter Ellie Hulst van de actieve buurtcommissie, die 2013 alweer 25 jaar bestaat, is de harde boodschap van Gerritsen pijnlijk aangekomen. Net als bij commissielid en buurtbewoonster Ankie Langerak. Corporatiedirecteur Van Zijl haastte zich de bewoners een spijtbrief te sturen: ‘Dankzij de inspanningen van de bewonerscommissie heeft de wijk in de afgelopen jaren een goede naam opgebouwd en gaat de leefbaarheid de goede kant op’, schrijft hij op 12 januari. Telefonisch: ‘na zo’n vervelende gebeurtenis moet je weer snel met de voeten op de grond. De buurt moet verder’. 

Ellie Hulst: het is al tientallen jaren rustig in deze wijk. Ik woon hier al 32 jaar tot groot genoegen. Hier hebben artsen en juristen een koopwoning. Dat is toch niet voor niets? Het is hier veilig, rustig en gezellig. Kinderen kunnen ongestoord op straat spelen’. Raadslid Frans Poot belde om de buurt een hart onder de riem te steken. De buurt deed er verslag van op de eigen website. Poot is initiatiefnemer van het gemeentelijke Platform Respectvol Samenleven, waarin Hulst haar wijk vertegenwoordigt en waarin ook de burgemeester zitting heeft. Ad van Zijl kwam naar de buurtborrel inclusief kunstexpo op 7 januari in Buurthuis ’t Hoekie, maar burgemeester of wethouders waren er niet.

Sinds drie jaar zijn Woonstichting SSW en de circa 500 bewoners druk met de voorbereidingen van een ingrijpende renovatie. De renovatie van 190 huurwoningen ínclusief tuinen, begint na de komende bouwvakvakantie en duurt tot eind 2014. De gemeente pakt vanaf 2013 de bestrating aan’, meldt Procesmanager Gerrit Versteeg.

Duurzaamheid staat voorop in dit omvangrijke project van circa 23 miljoen euro. ‘Qua energieverbruik gaan we van een G naar een A+ status. Ankie Langerak: ‘het bedrag aan huurverhoging, naar verwachting zo’n 80 euro per maand, zal flink worden gecompenseerd door de bespaarde energiekosten. Bijzondere woonwensen, bijvoorbeeld in keuken of bad, komen in de huur tot uitdrukking.’

Over zonnepanelen is volgens Versteeg nog discussie:‘Hangt af van de nagestreefde isolatiewaarde en of een omgevingsvergunning wordt toegekend.’ De buitenzijde van de huizen wordt hersteld in de oorspronkelijke jaren ’50-stijl. De metalen kozijnen, aangebracht tijdens de vorige renovatie van 1981, worden opnieuw van hout.

Mijn zoon is nu tien en zijn dorp De Bilt schrijft een bijna 900-jarige geschiedenis. Ikzelf woonde bijna 25 jaar in Amsterdam en Den Haag, maar in mijn ziel ben ik dorpsmens gebleven. Dat bleek bij aankomst in het overzichtelijke De Bilt. Voelde mezelf thuiskomen. Nu kuier ik op een zomerdag door mijn tuin, zoals mijn vader over zijn akker kuierde. Heb plannen voor een volkstuintje. Geniet van de rust en stilte.

Het afgelopen jaar ontmoette ik het project TransitionTowns. Vanuit Engeland overgewaaid en op de Heuvelrug uitgezaaid: vestig je bestaan in de plaats waar je woont, tussen de mensen die je kent en waarmee je het landschap deelt en onderhoudt. Duurzaamheid gegarandeerd, zowel sociaal maatschappelijk als economisch en op gebied van leefmilieu.

Op Eerste Kerstdag jl. was ‘Het dorp van toen’ het onderwerp van de NTR-geschiedenisserie ‘Andere Tijden’. Prachtige invoelbare beelden van plattelandsdorpen uit de jaren vijftig en zestig. Kippen, koeien, paarden, dorpse evenementen, tractoren, landbouwmachines en ‘anderhalve’ auto. De dorpen zijn leeggelopen, ‘gemoderniseerd’ of  uitgestorven omdat die auto gemeengoed werd en onbegrensde mogelijkheden bood.

‘In de stad dáár moest je zijn’, heette het bij mij thuis. Want daar was keus in winkels, kleding, cultuur, scholen, toekomstmogelijkheden… Maar voor mij kwam daarbij al snel de (onbegrepen) heimwee naar het dorp, naar de bekende gezichten, de vertrouwde geluiden, het gekend zijn bij mijn naam.

Als kind van de jaren zestig heb ik het dorp volop beleefd.  55 jaar geleden werd het gebouwd, met het oog op op volledige zelfvoorziening. Binnen twee decennia stierven plaatselijke detailhandel en horeca een snelle dood. Oorzaak oprukkend snelverkeer en (super)groothandel.

Dát dorp van toen is nu voorbij. Want de jeugd vertrok er massaal bij gebrek aan werk en toekomst.  Het bouwkundige experiment van modernistische architecten uit de jaren ’50 verviel tot museumniveau en plaats van herinnering. Laat nu juist dat dorp, op zoek zijn naar een nieuwe bestaansmogelijkheid. Het Nagele dat in zijn historische basis alle ruimte en groen biedt, zou zonder veel moeite om te vormen zijn tot een Nagele als parkdorp ingericht voor bewoning door ouderen. Een toparchitect uit de 21e eeuw ziet toekomst voor een dorp!

Oudjaar en moment van overdenking.  Een jaar van ‘economische crisis’, ligt achter ons. Een jaar ook waarin duurzaamheid, besparing, onthaasting en alternatieve arbeidsvervulling een economisch streven zijn geworden. De vergroting van dierenwelzijn volop in de belangstelling staat en het Arnhemse Openluchtmuseum zich in overgrote belangstelling heeft mogen verheugen.

Is de tijd van de verstedelijking, onbegrensde schaalvergroting, anonimiteit, groei als economische doel, individualisme en mondiaal denken misschien op zijn retour? Zou schaalverkleining toekomst kunnen hebben?

Kwestie

De buurt waarin ik woon is 50 jaar oud. Dat betekent dat deze boom er al stond, lang voordat de huizen werden gebouwd. Uit overlevering heb ik begrepen, dat indertijd een Biltse boomkweker het dorp, uiteraard met goedkeuring van de gemeente, van jonge berken heeft voorzien. Eén van de toenmalige twijgen is gedurende 6 decennia tot een twintig meter hoge gigant uitgegroeid.

Toen Berkje tien jaar oud was is deze buurt ontstaan. En de boom werd onderdeel van de tuin waarin hij nog steeds, 60 jaarringen dik, is geworteld. Het is de vraag of het bedrijf dat onze woningen bouwde, destijds rekening heeft gehouden met het voorschrift, dat een boom twee meter van de erfgrens af moet staan.

Waarschijnlijk niet, want voornoemde berk voldoet thans in geen geval aan deze eis. Sterker nog, hij staat niet eens twee meter van de erfgrens van de buren.  Met als gevolg, verstopte afvoeren, vochtige schuurmuren en tuintegels die door de immense wortelstokken worden opgeduwd. Zodat poorten niet meer opengaan en de troittortegels achterom een heuveltje vormen.

Wie is nu verantwoordelijk  voor de schade die deze oude brombeer heeft aangericht? Is dat de gemeente, die toestemming heeft gegeven voor de plant van de berk; de bouwer van de wijk, die geen rekening heeft gehouden met de erfgrenzen;  de vorige (eerste) eigenaar van de betreffende woning en diens makelaar, of toch de huidige eigenaar die huis met boom en al heeft overgekocht?

Opa Berk zit, of staat helemaal nergens mee. In heldergele kleurenpracht kijkt hij trots en indrukwekkend over de buurt uit. De plaatselijke boomchirurg heeft hem recent kerngezond verklaard. Al zal hij na de snoei, ‘niet veel groter meer worden’.

Columnist pleitte daarom voor een onafhankelijk raadsvoorlichter, eventueel geplaatst op het griffiekantoor, voor 8 tot 16 uur per week. Er zijn vraagtekens te plaatsen bij de realiseerbaarheid van raadsvoorlichting.Want hoe kan zie iemand in z’n eentje al die verschillende fracties met vaak tegengestelde opinies vertegenwoordigen. ‘Alle neuzen dezelfde kant uit’, immers dé definitie van public relations valt binnen een politiek gremium moeilijk te realiseren. Mijn geestesoog zag een roodaangelopen octopus met burn-outverschijnselen.  Kortom ik had nog geen echt beeld van de functie-invulling van de raadsvoorlichter.

Maar ik blijk me druk te maken om niets; de VNG-nieuwsbrieven worden kennelijk goed gelezen op de Biltse secretarie. Want de inkt van de VNG-column is nauwelijks droog of er ligt een digitale nieuwsbrief van de Biltse Raad in mijn mailbox. Waarin Bilts burgemeester Arjen Gerritsen zich verheugd toont over het eerste exemplaar van het initiatief’. Maar waarom hij eigenlijk? Het voorzitterschap van de raadsvergadering maakt hem tot eigenaar van twee petten.

Hij is dus objectief noch de aangewezen persoon om hierover als eerste het woord te voeren.  Al doet fractievoorzitter Anne Brommersma van Groen Links/PvdA een poging namens de Raad zelf,  ík zou vicevoorzitter en naamgenoot Anne Doedens hebben gekozen om het digitale product gemeentebreed te introduceren.

Helaas is de raadsvoorlichting een eenrichtings nieuwsbrief geworden. Uitgaande van de Biltse Griffie. Dus voor de werkelijke politieke ontwikkelingen en raadsinfo moet een journalist nog steeds gewoon bij de fractieleden zijn. Ergens in de duistere wandelgangen of de anonimiteit der sociale media. Vraagje: Hoe ziet de ideale raadsvoorlichter eruit?

René van Trigt, 28 september 2011: http://bit.ly/qj0omL

Persbericht gemeente 4 oktober 2011