De gemeentelijke conceptnota baart Groenekanse de melkveehouder Teus Spelt en zijn collega’s, de nodige zorgen over de ruimte en toekomst die de lokale agrarische sector zal overblijven. In de ontwerp-structuurvisie 2030 is de kern Westbroek aangewezen als agrarisch uitbreidingsgebied. Groenekan is ook zo’n kern. Gemeente De Bilt is uit een zestal kernen samengesteld. Biedt de concept-aanwijzing van Westbroek voldoende bedrijfszekerheid voor de plaatselijke sector? En wat te doen met het melkvee in Groenekan zelf?

‘Gemeente De Bilt moet laten zién dat ze voor de boeren kiest’, vindt Spelt die behalve melkveehouder plaatselijk bestuurder is van de agrarische belangenclub LTO –Nederland. Zijn ouders ‘boerden’ in de  jaren veertig al op de huidige bedrijfslocatie, vlak aan het spoor tussen Bilthoven en Utrecht.  

Tien jaar geleden, vóór de gemeentelijke herindeling, viel Spelts bedrijf binnen de grenzen van de voormalige gemeente Maartensdijk. Hij is niet ontevreden over het huidige bestuur dat vanuit Bilthoven opereert. Maar op een discussieavond eind vorig jaar, georganiseerd door fractie GroenLinks/PvdA, over de inrichtingsplannen voor 2030, voelde de boer zich in de kou gezet. Want daar werd volgens hem het gemeentelijke platteland vooral bekeken door een recreatieve en landschapsbeherende bril. En sinds hij de grondconcurrentie aanmoest met de buurman die Stichting Het Utrechts Landschap heet, ligt zoiets nogal gevoelig.

Spelt moest het gezelschap, waaronder gemeentelijke politici er nadrukkelijk op wijzen dat ook de lokale veehouderijsector een aandeel in de toekomst verwacht. ‘Als de gemeente niet nadrukkelijk kiest voor agrarische sector, dan is het hier afgelopen. Wij kunnen niet bestaan van agrarisch natuurbeheer alleen. De subsidie daarvoor wordt afgebouwd. Doodzonde: ik heb de afgelopen jaren veel aandacht besteed aan het beheer van de slootkanten. Kreeg daarvoor een vergoeding voor gederfde inkomsten. Maar volgend jaar moet ik diezelfde slootkanten omploegen, want ik heb die strook nodig om mijn bedrijf te kunnen voeren.’

Teus Spelt noemt de landbouw in zijn gemeente de borg van een vitale platteland. Wij houden de regio groen en zorgen ervoor dat het klassieke landschap in stand blijft. ‘Maar gun ons dan ook een bedrijfsvoering. Er staat een aantal opvolgers klaar voor de bestaande landbouwbedrijven’, weet hij.  ‘Hooggeschoolde jongens en meiden met minimaal HBO. Maar die moeten wel over een minimale bedrijfsgrootte kunnen beschikken, van 40 tot 50 hectare. Het liefst aaneengesloten gebied, dat werkt efficiënter en spaart brandstof.’

Veel oudere boeren stoppen met het bedrijf, en de grond komt te koop. Dat kan uitbreidingsruimte betekenen voor buurbedrijven. Maar is die grond nog te betalen, of zullen projectontwikkelaars of grondspeculanten de prijs tot onbetaalbare hoogte opdrijven?

Wordt vervolgd.

Burgemeester Arjen Gerritsen haalde begin deze maand de landelijke pers met een scherpe veroordeling van grof geweld tegen de hulpdiensten in de nieuwjaarsnacht. Locatie: datzelfde Heemstrakwartier. Directeur Ad van Zijl van Woonstichting SSW begrijpt de verontrusting in de buurt. Nog maar net heeft de overgrote meerderheid van de huurders in de wijk zich uitgesproken vóór het grootscheepse renovatieplan of de hele buurt krijgt landelijk de zwarte piet toegeschoven, door de misdragingen van één enkel gezin.  

Bij voorzitter Ellie Hulst van de actieve buurtcommissie, die 2013 alweer 25 jaar bestaat, is de harde boodschap van Gerritsen pijnlijk aangekomen. Net als bij commissielid en buurtbewoonster Ankie Langerak. Corporatiedirecteur Van Zijl haastte zich de bewoners een spijtbrief te sturen: ‘Dankzij de inspanningen van de bewonerscommissie heeft de wijk in de afgelopen jaren een goede naam opgebouwd en gaat de leefbaarheid de goede kant op’, schrijft hij op 12 januari. Telefonisch: ‘na zo’n vervelende gebeurtenis moet je weer snel met de voeten op de grond. De buurt moet verder’. 

Ellie Hulst: het is al tientallen jaren rustig in deze wijk. Ik woon hier al 32 jaar tot groot genoegen. Hier hebben artsen en juristen een koopwoning. Dat is toch niet voor niets? Het is hier veilig, rustig en gezellig. Kinderen kunnen ongestoord op straat spelen’. Raadslid Frans Poot belde om de buurt een hart onder de riem te steken. De buurt deed er verslag van op de eigen website. Poot is initiatiefnemer van het gemeentelijke Platform Respectvol Samenleven, waarin Hulst haar wijk vertegenwoordigt en waarin ook de burgemeester zitting heeft. Ad van Zijl kwam naar de buurtborrel inclusief kunstexpo op 7 januari in Buurthuis ’t Hoekie, maar burgemeester of wethouders waren er niet.

Sinds drie jaar zijn Woonstichting SSW en de circa 500 bewoners druk met de voorbereidingen van een ingrijpende renovatie. De renovatie van 190 huurwoningen ínclusief tuinen, begint na de komende bouwvakvakantie en duurt tot eind 2014. De gemeente pakt vanaf 2013 de bestrating aan’, meldt Procesmanager Gerrit Versteeg.

Duurzaamheid staat voorop in dit omvangrijke project van circa 23 miljoen euro. ‘Qua energieverbruik gaan we van een G naar een A+ status. Ankie Langerak: ‘het bedrag aan huurverhoging, naar verwachting zo’n 80 euro per maand, zal flink worden gecompenseerd door de bespaarde energiekosten. Bijzondere woonwensen, bijvoorbeeld in keuken of bad, komen in de huur tot uitdrukking.’

Over zonnepanelen is volgens Versteeg nog discussie:‘Hangt af van de nagestreefde isolatiewaarde en of een omgevingsvergunning wordt toegekend.’ De buitenzijde van de huizen wordt hersteld in de oorspronkelijke jaren ’50-stijl. De metalen kozijnen, aangebracht tijdens de vorige renovatie van 1981, worden opnieuw van hout.

Mijn zoon is nu tien en zijn dorp De Bilt schrijft een bijna 900-jarige geschiedenis. Ikzelf woonde bijna 25 jaar in Amsterdam en Den Haag, maar in mijn ziel ben ik dorpsmens gebleven. Dat bleek bij aankomst in het overzichtelijke De Bilt. Voelde mezelf thuiskomen. Nu kuier ik op een zomerdag door mijn tuin, zoals mijn vader over zijn akker kuierde. Heb plannen voor een volkstuintje. Geniet van de rust en stilte.

Het afgelopen jaar ontmoette ik het project TransitionTowns. Vanuit Engeland overgewaaid en op de Heuvelrug uitgezaaid: vestig je bestaan in de plaats waar je woont, tussen de mensen die je kent en waarmee je het landschap deelt en onderhoudt. Duurzaamheid gegarandeerd, zowel sociaal maatschappelijk als economisch en op gebied van leefmilieu.

Op Eerste Kerstdag jl. was ‘Het dorp van toen’ het onderwerp van de NTR-geschiedenisserie ‘Andere Tijden’. Prachtige invoelbare beelden van plattelandsdorpen uit de jaren vijftig en zestig. Kippen, koeien, paarden, dorpse evenementen, tractoren, landbouwmachines en ‘anderhalve’ auto. De dorpen zijn leeggelopen, ‘gemoderniseerd’ of  uitgestorven omdat die auto gemeengoed werd en onbegrensde mogelijkheden bood.

‘In de stad dáár moest je zijn’, heette het bij mij thuis. Want daar was keus in winkels, kleding, cultuur, scholen, toekomstmogelijkheden… Maar voor mij kwam daarbij al snel de (onbegrepen) heimwee naar het dorp, naar de bekende gezichten, de vertrouwde geluiden, het gekend zijn bij mijn naam.

Als kind van de jaren zestig heb ik het dorp volop beleefd.  55 jaar geleden werd het gebouwd, met het oog op op volledige zelfvoorziening. Binnen twee decennia stierven plaatselijke detailhandel en horeca een snelle dood. Oorzaak oprukkend snelverkeer en (super)groothandel.

Dát dorp van toen is nu voorbij. Want de jeugd vertrok er massaal bij gebrek aan werk en toekomst.  Het bouwkundige experiment van modernistische architecten uit de jaren ’50 verviel tot museumniveau en plaats van herinnering. Laat nu juist dat dorp, op zoek zijn naar een nieuwe bestaansmogelijkheid. Het Nagele dat in zijn historische basis alle ruimte en groen biedt, zou zonder veel moeite om te vormen zijn tot een Nagele als parkdorp ingericht voor bewoning door ouderen. Een toparchitect uit de 21e eeuw ziet toekomst voor een dorp!

Oudjaar en moment van overdenking.  Een jaar van ‘economische crisis’, ligt achter ons. Een jaar ook waarin duurzaamheid, besparing, onthaasting en alternatieve arbeidsvervulling een economisch streven zijn geworden. De vergroting van dierenwelzijn volop in de belangstelling staat en het Arnhemse Openluchtmuseum zich in overgrote belangstelling heeft mogen verheugen.

Is de tijd van de verstedelijking, onbegrensde schaalvergroting, anonimiteit, groei als economische doel, individualisme en mondiaal denken misschien op zijn retour? Zou schaalverkleining toekomst kunnen hebben?

Kwestie

De buurt waarin ik woon is 50 jaar oud. Dat betekent dat deze boom er al stond, lang voordat de huizen werden gebouwd. Uit overlevering heb ik begrepen, dat indertijd een Biltse boomkweker het dorp, uiteraard met goedkeuring van de gemeente, van jonge berken heeft voorzien. Eén van de toenmalige twijgen is gedurende 6 decennia tot een twintig meter hoge gigant uitgegroeid.

Toen Berkje tien jaar oud was is deze buurt ontstaan. En de boom werd onderdeel van de tuin waarin hij nog steeds, 60 jaarringen dik, is geworteld. Het is de vraag of het bedrijf dat onze woningen bouwde, destijds rekening heeft gehouden met het voorschrift, dat een boom twee meter van de erfgrens af moet staan.

Waarschijnlijk niet, want voornoemde berk voldoet thans in geen geval aan deze eis. Sterker nog, hij staat niet eens twee meter van de erfgrens van de buren.  Met als gevolg, verstopte afvoeren, vochtige schuurmuren en tuintegels die door de immense wortelstokken worden opgeduwd. Zodat poorten niet meer opengaan en de troittortegels achterom een heuveltje vormen.

Wie is nu verantwoordelijk  voor de schade die deze oude brombeer heeft aangericht? Is dat de gemeente, die toestemming heeft gegeven voor de plant van de berk; de bouwer van de wijk, die geen rekening heeft gehouden met de erfgrenzen;  de vorige (eerste) eigenaar van de betreffende woning en diens makelaar, of toch de huidige eigenaar die huis met boom en al heeft overgekocht?

Opa Berk zit, of staat helemaal nergens mee. In heldergele kleurenpracht kijkt hij trots en indrukwekkend over de buurt uit. De plaatselijke boomchirurg heeft hem recent kerngezond verklaard. Al zal hij na de snoei, ‘niet veel groter meer worden’.

Columnist pleitte daarom voor een onafhankelijk raadsvoorlichter, eventueel geplaatst op het griffiekantoor, voor 8 tot 16 uur per week. Er zijn vraagtekens te plaatsen bij de realiseerbaarheid van raadsvoorlichting.Want hoe kan zie iemand in z’n eentje al die verschillende fracties met vaak tegengestelde opinies vertegenwoordigen. ‘Alle neuzen dezelfde kant uit’, immers dé definitie van public relations valt binnen een politiek gremium moeilijk te realiseren. Mijn geestesoog zag een roodaangelopen octopus met burn-outverschijnselen.  Kortom ik had nog geen echt beeld van de functie-invulling van de raadsvoorlichter.

Maar ik blijk me druk te maken om niets; de VNG-nieuwsbrieven worden kennelijk goed gelezen op de Biltse secretarie. Want de inkt van de VNG-column is nauwelijks droog of er ligt een digitale nieuwsbrief van de Biltse Raad in mijn mailbox. Waarin Bilts burgemeester Arjen Gerritsen zich verheugd toont over het eerste exemplaar van het initiatief’. Maar waarom hij eigenlijk? Het voorzitterschap van de raadsvergadering maakt hem tot eigenaar van twee petten.

Hij is dus objectief noch de aangewezen persoon om hierover als eerste het woord te voeren.  Al doet fractievoorzitter Anne Brommersma van Groen Links/PvdA een poging namens de Raad zelf,  ík zou vicevoorzitter en naamgenoot Anne Doedens hebben gekozen om het digitale product gemeentebreed te introduceren.

Helaas is de raadsvoorlichting een eenrichtings nieuwsbrief geworden. Uitgaande van de Biltse Griffie. Dus voor de werkelijke politieke ontwikkelingen en raadsinfo moet een journalist nog steeds gewoon bij de fractieleden zijn. Ergens in de duistere wandelgangen of de anonimiteit der sociale media. Vraagje: Hoe ziet de ideale raadsvoorlichter eruit?

René van Trigt, 28 september 2011: http://bit.ly/qj0omL

Persbericht gemeente 4 oktober 2011

Ik mag mijzelf wel een schouderklopje geven voor mijn diervriendelijke opvoeding. Als goedmakertje en dooddoener mopper ik, terwijl ik het plakkerige zootje van voet en uit haar veeg, dat ík ze niet in mijn tuin heb uitgenodigd.

Eígenlijk ben ik heel trots op het uitgebreide dierenrijk tussen de twee schuttingen. Heb in het circuit gehoord, dat spinnenrijke tuinen ‘gezonde’ tuinen zijn. En een overschot aan naaktslakken, daar maak ik de egeltjes heel blij mee. En ik wil zó graag een egeltje in mijn tuin.

Een hele kolonie wilde bijen zoemt genoeglijk in de bloemen van de passieflora en de bloeiende basilicum. Héérlijke geur. Laat een immense kruisspin nou zo slim te zijn om een web te spinnen vlak boven die basilicum. En een bijtje zo high, of dom, dat het zich laat verschalken door die spin.

Rouwig bekijk ik het strak ingepakte resultaat in het web, bezorgd het vijftal andere bijtjes, dat er levensgevaarlijk dichtbij komt.

De hele verdere middag blijf ik lafhartig wegkijken van het spinnenweb. Kan het eigenlijk niet aanzien maar ja, ik wil toch natuur in mijn tuin? Dan moet ik niet zeuren over natuurlijke ‘ongelukken’. Een spin moet ook eten. Hij werkt er hard genoeg voor.

En juist die meiden máken het tegenwoordig. Van kleuterleeftijd tot student geven ze de jongens het nakijken. Zelf zou ik graag zien dat mijn zoon tot in de eindexamenklas achter een voetbal aan blijft rennen. En ondertussen de handen flink vuil leert maken, letterlijk dan. Want dat zit er binnen de schoolmuren van het Havo/VWO niét in. Al worden deze vervolgopleidingen op basisschool, door de politiek en de minister van OC&W overgewaardeerd als het hoogst haalbare: ‘kennismaatschappij weet je wel’.

Met als treurig resultaat CITO misstanden, gestresste en overvraagde jongenspubers. Wat volgt zijn overstromende hogescholen en universiteiten. Terwijl een groot deel van de groep studenten niet overlooptvan motivatie. En die zesjescultuur is ook al uit den boze. Tot slot is er de moordende concurrentie op de arbeidsmarkt, want studenten uit heel Europa worden hier toegelaten.

Het VMBO is al tien jaar sappelen. Daar belanden de jongens ‘die geen HAVO kunnen’.  Jongens dus die van meet af aan op achterstand liggen. Niet verbazend toch, als een jongen zich daartegen afzet? Hoezo ‘Voorbereidend’ Middelbaar Beroepsonderwijs. Waarom kan zo’n knul jongen niet gewoon aan de basis bij een vakman in de leer? Waarom is ‘doorstroming’ standaard geworden? In mijn tijd gingen jongens naar de LTS. Om met hun handen te werken. Was niks mis mee.

Vakmensen kunnen, zo bleek onlangs op een schoolreünie, heel gelukkige mensen geworden. Trouwens een loodgieter, tegelzetter, huisschilder of timmerman verdient veel meer dan een docent middelbaar onderwijs. Ikzelf heb tot mijn spijt nooit ‘een vak’ geleerd. Want welk meisje ging er nou naar de LTS?

Ik sla dus een spijker krom in de muur en moet voor iedere klus een kennis met twee rechterhanden of een vakman laten komen. En dat kost een paar centen. Dus als scholen, te beginnen bij de basisschool,  naast al dat ‘hoofdwerk’ de handen weer zouden laten wapperen. Letterlijk. Zodat echt vakwerk er weer bij hoort en maatschappelijk in aanzien kan stijgen. En een grote groep jongens gewoon in overtuiging datgene kan doen waarin ze uitblinken. Wat mijn eigen jongen betreft: kan die buiten schooltijd ergens leren klussen? Kroonsteentje vervangen, plankje ophangen. Kortom, de Black-and-Decker hanteren, in plaats van de Blackberry?

Toen, vijfenveertig jaar geleden, stond het KNMI ook al in De Bilt. De ‘televisieweerman’ van toen, was een hand die zonnetjes tekende, regenbuitjes en windblaasjes.

Het was de tijd dat de boer nog aan de lucht, barometer en opgestoken wijsvinger kon zien, welke (preventieve) handelingen hem te velde te wachten stonden. 

In 1966 bevond het KNMI zich in het hart van de ‘regenmeettermijn’ die, zo weten we nu, zou verlopen tussen 1951 en 1980.  De meetperiode die daarop volgde, die tussen 1981 en 2010, lijkt véél korter maar heeft toch eveneens 29 jaar geduurd. Wat is er véél en veel te snel veranderd, zoals het weer zelf.

In de afgelopen drie decennia heeft het KNMI geconstateerd dat ons typische Hollandse weer wordt gemanipuleerd, of liever misvormd. Aanleiding, zo is vrijwel unaniem de mening, vormt een dagelijkse mondiale uitstoot van kooldioxide CO2, waarvan menselijke veelal economische activiteit oorzaak is. De aarde wordt ‘verwarmd’ zodat weer en klimaat zich steeds vreemder gedragen.

Zou de weersontwikkeling te visualiseren zijn, in combinatie met een sinds 1966 bijna ‘vertripelde’ wereldbevolking, het opgestookte oerwoud, vergiftiging van natuur en ingrijpende verandering van landelijke ruimte en eeuwenoude waterstromen? Of zou de schrik door dat beeld ons te hevig om het hart slaan.

Het KNMI heeft met het ingaan van de meteorologische herfst van 2011, de natste en donkerste zomerperiode van de afgelopen honderd jaar moeten afsluiten. De zomervakantie, onze uitrustperiode van zes weken is, spreekwoordelijk en letterlijk, in het water gevallen. Voor iedere scholier van noord tot zuid, ondanks de vakantiespreiding.

Verleden week verscheen in de Buijs Ballotzaal van het Biltse KNMI de BOS-atlas voor het Klimaat. Officieel in ontvangst genomen door de heer Joop Atsma, staatssecretaris van de wonderlijke ministriële combinatie van Infrastructuur en Milieu. Deze altas vormt de modernste loot aan de 19e eeuwse stam van de Groningse schoolmeester P.R. Bos.  De atlas biedt een publieksvriendelijke blik op de stand van klimaatzaken. Kort en goed: ‘Hoe staat het ervoor en wat staat ons te wachten’. Bedoeld voor gemeentebesturen, wooncorporaties, bouwondernemingen, agrariërs, telecomproviders, schadeverzekeraars en het waterschap en natuurlijk voor ons gewone Nederlanders. 

Zodat we met die wetenschap ons opnieuw kunnen aanpassen aan de inmiddels voortrazende weersontwikkelingen. Ongetwijfeld vindt het bedrijfsleven zijn voordeel in deze informatie. Kansen te over want de veranderingen wachten op niemand. Persoonlijk geef ik voorkeur aan een economie die groei en vooruitgang combineert met een optimale, veilige en oorspronkelijke staat van het klimaat. Een klimaat dat bestaanszekerheid biedt.

Zouden we nog terúg kunnen naar het weer van vroeger. Want als het klimaat door grenzeloos menselijk ingrijpen is vervormd en bedorven, dan kunnen we het toch ook in zijn oude luister herstellen? 

Wat voor weer het is in Den Haag? Laten we ‘Infrastructuur en Milieu’ eens vragen hoe de vlag er bij hangt.

Vanaf jaren ’80, uitgerekend toen ik ging studeren, waren de banen op. Veel later zouden sociaal wetenschappelijk onderzoekers aan de overheid melden, dat mijn generatie 1956-1970, zelfs ‘geboren was’ voor werkloosheid. Daarom worden wij tevens, en weinig complimenteus, de núlgeneratie genoemd.  

Tussen 1965 en 1993, een opleidingstraject van bijna 30 jaar, was ik er gelukkig nog niet op de hoogte van, dat ik ooit deze ronduit ontmoedigende kwalificatie mee zou krijgen. Evenmin als mijn ouders trouwens, die beide stammen uit de ‘Vooroorlogse generatie’. Zij hanteerden nog de stelregel, dat kinderen het beter zouden moeten krijgen, dan zijzelf. In hun optiek stonden opleiding en onderwijs, liefst zo hoog mogelijk, garant voor een glanzende toekomst. Logisch, want zij hadden beide die ervaring gehad.

Degene die per vandaag in de gelukkige omstandigheid is, een ’pensionado’ te zijn, wist in 1946 nog niet, dat hij nog eens als ‘babyboomer’ in de boeken zou komen. En ook nog eens tot de zogenoemde protestgeneratie gerekend te worden. Lekker luxe protesteren was dat, voor die toekomstige ambachtslieden, ambtenaren, dienstenleveranciers en toen nog schaarse, aankomende academici. Later zou immers blijken, dat hun maatschappelijke kostje al gekocht was.  Zij waren geboren met een gouden lepel in de mond, die Nederlandse geboortegolfers van de jaren ’46 – ’55.

Nee, dan ik. Ik zóu mezelf een pechvogel kunnen noemen. Als loot aan de stam van de ‘nulgeneratie’ ben ik ‘opgeleid tot werkloosheid’ en volgde om die reden maar liefst 28 jaar onderwijs. Vandaag 10 juni 2011 heeft de regering, het 21e kabinet van mijn leven besloten dat ik, uit jaargang 1961, ook nog eens ‘langer moet doorwerken’.

Er is kénnelijk iets misgegaan in de afgelopen decennia. Wat hebben die vorige 20 kabinetten sociaal en economisch uitgespookt gedurende mijn 50- jarig bestaan? Dat iemand uit de verloren generatie lánger moet doorwerken om de grijze golf, die economisch Nederland groen noch gezond achterlaat, drijvende te houden!  ’t Is maar goed dat een mens niet alles vantevoren weet.  Je zou er maar somber van worden.

In samenspraak met zogeheten klankbordgroepen en sleutelfiguren uit de vijf Biltse kernen, schetsen Raad en College gedurende dit lopende jaar, hoe de gemeentelijke ruimte er anno 2030 uit moet gaan zien. Met name wordt prijs gesteld op de inbreng van de jongere generatie Biltenaren. ‘De Bilt inrichten met het oog op 2030′;  dat is nogal een ambitie in deze almaar sneller veranderende tijden.

Begrotingen delen

Opmerkelijk is, dat juist waar het gaat om verkeersstromen en infrastructurele projecten, onze gemeente De Bilt zich graag verbindt met een tiental andere gemeenten in de BestuursRegioUtrecht. Ook elders in Nederland blijkt dat gemeenten ertoe overgaan om beleidstaken in de gezamenlijkheid van stadsregio’s uit te voeren. De vraag is trouwens of die samenwerking tot financiële bezuiniging op uitvoering zal leiden.

Juist infrastructuur houdt niet op bij gemeentelijke grenzen. In haar poging om het RIVM, dat plannen heeft voor verhuizing naar Utrecht, voor De Biltse life-science-as te behouden, benadrukt het College de goede bereikbaarheid vanaf de provinciale weg.

In deze zuinige tijden zullen ruimtelijke projecten bij voorkeur worden omgeslagen over meerdere gemeentelijke begrotingen. Daarmee lijkt een tot de gemeente beperkte structuurvisie, zoals die thans in De Bilt wordt ontwikkeld, al achterhaald nog voor hij is afgerond. Er bestaan plannen voor bestuurlijke samenwerking tussen de huidige provincies Noord Holland, Utrecht en Flevoland. Een samenwerking die zonder twijfel vooral ruimtelijke ordening, verkeer en landinrichting zal betreffen.  

Zelfbescherming

Het lijkt verstandig en veilig, dat een relatief kleine gemeente als De Bilt een overzichtelijke toekomstvisie maakt, waarin ze aangeeft hoe ze er over 20 jaar uit wil zien. Al is het maar uit ‘zelfbescherming’. Tegelijkertijd is het zinnig zich te realiseren, dat steeds minder gemeenten het eeuwig leven hebben. Nog onlangs maakten onze Utrechtse ‘buren’ de geboorte mee van de samenwerkingsgemeente ’Stichtse Vecht’. Wie had ooit gedacht, dat een internationaal en historisch vermaarde plaats als Breukelen nog eens bestuurlijk ‘opgeslokt’ zou worden?

In 1989 zag de natuurvisie Ecologische Hoofdstructuur (EHS) het levenslicht, waarmee nationaal ingrijpende landinrichtingsdoelen werden gesteld. Met daaraan gekoppeld nauw omschreven budgetten, om middels natuurontwikkeling verbindingszones te creeëren. Zodat in het wild levende dieren zich vrijer zouden kunnen bewegen.  

Inmiddels is bewezen, dat zelfs dergelijke veelbelovende visies en daaraan gekoppelde projecten, in het zicht van de haven kunnen stranden, door sociaal maatschappelijke strubbelingen en bezuinigingsdrift. Zolang lange termijnplannen, zoals nu in De Bilt ontwikkeld, ‘onderuitgehaald’  kunnen worden alsgevolg van de politieke verhoudingen in latere decennia, heeft het weinig zin om ze te maken. 

Natuurlijk is het zeer gewenst en volkomen legitiem, om flexibele lijnen uit te zetten voor een gemeentelijke toekomst. Maar daarnaast zijn garanties op uitvoering nodig.  Zodat het kind met de naam ‘Structuurvisie 2030′, tegen de tijd dat het volwassen is,  niet alsnog met het badwater wordt weggegooid.