Harrie de bullterrier

Zaterdagen kunnen zó druk zijn. Zeker een zaterdag in het begin van de lente, die al snel ontaardt in ‘nog éven dit en nog éven dat’.  Profiteren van de eerste heerlijke zonnestralen en vergeten de papierbak, die overvol is, naar de straat te brengen.  Nog even naar het tuincentrum aan de Koperwieklaan.

Want ik neem me al maanden voor dat er een appelboom in de voortuin komt. En dit is het moment…..’Een ‘Schone van Boskoop’? Ja die heb ik nog wel staan.’ Ik wacht terwijl de verkoper een Bilthovense dame heeft geholpen en zie ze aankomen: Harrie en zijn baas. Dat die witte bullterrier met een ‘blauw’ rechteroog  ‘Harrie’ heet, hoor ik pas later. Terwijl ik een ‘Schone’ uitzoek spreekt ‘baasje’, in strakke zwarte tenue mét pet en goudkleurige zonnebril’ , mijn verkoper aan over een Japanse esdoorn. Harrie wacht geduldig en richt zijn dikke platte snuit afwisselend op baas boven zich en plantenpotten op ooghoogte. Varkensogen heeft Harrie en dat is pech hebben want hij heeft géén hondenogen, zoals ik althans vind, dat hondenogen eruit moeten zien.

Harrie heeft meer pech gehad in zijn leven. Bijvoorbeeld dat hij als bullterrier is geboren in het zuiden van Brabant, en het uiterlijk heeft van een vechthond, maar niet het karakter.  Dat heeft Harrie gemaakt tot de gebeten hond.  En dat zes jaar lang.  Tot baasje langskwam, zijn prins op het witte paard, en Harrie meenam naar Bilthoven. ‘De perfecte partner’, vertrouwt baasje mij toe. ‘Altijd even zachtaardig en al mijn meubels zijn nog heel’. Hoe is het mogelijk, dat een bullterrier met zoveel makke achter de rug nog zo lief en meegaand is tegen mensen. ‘Harrie is alleen bang voor lawaaiige honden’ vertelt baasje. Ik denk dat ik snap hoe dat komt. Lawaaiige honden hebben jarenlang de bedreiging van zijn leven gevormd.

Baasje beschouwt het als een dagtaak om Harrie te integreren in de samenleving. Want zelfs een simpele boom was voor dit dier, dat tot een half jaar terug vrijwel nooit de buitenlucht had gesnoven, een noviteit. Harrie heeft geen hondenopvoeding gehad. Een beetje pup leert al snel hoe hij zijn poot optilt tegen een boom. Harrie laat zien dat hij zelfs dat niet kan. Plast als een teefje. Ook zo’n pup geweest, die met een paar weken na zijn geboorte van zijn moeder werd gescheiden? Op weg naar een helleleven.  

Harrie de bullterrier heeft eindelijk het geluk gevonden in Bilthoven. Huis met tuin. Vandaar die Japanse esdoorn.Vertrouwelijk stopt de hond met varkensuiterlijk zijn ‘lelijke’ kop ter afscheid tussen mijn handen. En wandelt heel bedaard verder met het baasje aan zijn riem. Ik laad mijn nieuwe ‘Schone van Boskoop’ in de achterbak en geniet na van dit sprookje dat goed afliep.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*