Het meisje met het Straatnieuws

Wie kent het niet, het sprookje van Hans Christian Andersen, over het kleine meisje dat op oudejaarsavond tevergeefs  zwavelstokjes probeert te verkopen. Het is misschien een beetje vergezocht, maar aan dat sprookje moet ik denken wanneer ik de verkoopster van het Straatnieuws zie staan naast de in- en uitgang van Albert Heijn. In regen, wind en kou probeert ze haar stapeltje te verkopen. Ze komt uit Bulgarije, heeft ze me verteld.  Draagt altijd dezelfde jas, broek en voor dit werk ongeschikte schoenen.

Ze heeft uitzonderlijk groene ogen en is een beetje bleek. Als ik de winkel binnen loop zegt zij  ‘hallo’. Als ik weer vertrek wenst ze me door de week een ‘prettige dag’, en op zaterdag een  ‘prettig weekend’.  Ik koop iedere maand haar krant. Dat doe ik louter voor haar, want zo geweldig vind ik de Utrechtse straatkrant niet.  Over De Bilt valt daarin niets te lezen. Jammer, want De Bilt heeft toch ook zijn straten vol nieuws?

Ik heb vaak moeite om ‘het meisje met het Straatnieuws’ voorbij te lopen. Zie haar al van verre staan. Vraag me af of ze me herkent, of ze nog weet dat ik onlangs bij haar heb gekocht,  zodat ik haar  zonder schaamte voorbij kan lopen.  Ze meldt dat ze volgende week een nieuw exemplaar heeft. Op zaterdag verkoopt ze altijd goed, deelt ze mee in heel behoorlijk Nederlands.  Het doet goed te weten dat ze mij tot haar vaste klanten rekent.

De eindejaarsfeesten komen er weer aan. Het moment dus voor overdenking,  en voor matigheid en solidariteit. Misschien dat ik dan wel doe, wat ik tot dusver nog niet heb gedurfd. Haar iets extra’s geven.  Dat doe ik immers bij al mijn krantenbezorgers.

One Reactie