Kind met puf

Afgelopen maandag moest ik mijn zieke zoon uit school gaan halen. De juf belde en meldde dat hij de hele ochtend al had geklaagd over benauwdheid. ‘Ojee’, dacht ik, ‘dit keer is het echt mis’. Die ochtend had ik hem nog ernstig gemaand dat hij zich niet moest aanstellen en dat hij gewoon zoals altijd naar school zou gaan. Even voor de lezer die in mij een kindermishandelaar zou kunnen zien; Menno klaagt wel vaker over vermoeidheid bij het opstaan.

Maar diezelfde Menno ligt vaak tot een uur of tien Donald Ducks te lezen, ondanks herhaaldelijke vermaningen dat ‘het licht nu écht uitmoet!’  Ik spoedde mij naar school waar het  jongetje mij bleekjes aankeek vanaf de klassikale FatMan.  Daar had Juf Wilma mijn zoon maar even laten uitpuffen. Want uitgepuft was hij, dat bleek uit alles. Huisartsenbezoek bevestigde wat ik zelf inmiddels al wist. Hij was verkouden, had koorts en fikse ademnood. Voor zijn stekende buikpijn, inmiddels voor ons ouders een bekend verschijnsel, had dokter zoals gebruikelijk geen directe verklaring, afgezien van het feit dat een blindedarminfectie uitgesloten werd. Dat bevestigde de onderzoekend chirurg die avond, na een aantal braakaanvallen en verder oplopende koorts.

Maar deze trok wél de juiste conclusies. Menno had bovenmatig last van zijn luchtwegen en de arts stuurde ons linea recta door naar Utrecht voor verder onderzoek door de kinderspecialist. Het was inmiddels half elf  ‘s avonds en mijn kind was gesloopt; voor het eerst in zijn leven hoorde ik hem zeggen dat hij naar bed wilde. Het controlerende geprik in zijn buik  kon hij niet langer verdragen. Want die stekende buikpijn, waar hij al jaren over klaagt maar die nooit serieus is geanalyseerd, is eindelijk verklaard als gevolg van zijn luchtwegproblemen. Het zuurstofpercentage in zijn bloed bleek angstvallig laag en moest kunstmatig worden verhoogd in combinatie met een verdamper om zijn verkrampte bronchiën te verwijden.

Was zuurstofgebrek misschien de reden geweest dat hij vlak voor de zomervakantie zo vaak klaagde over vermoeidheid? Waarna ik hem gewoon naar school stuurde! Schuldgevoel lag bij mij op de loer…

Menno heeft dus astma. Verbazend is dat niet, want het zit in zijn genen en komt zelfs van twee kanten. Na drie dagen observatie en behandeling in het Diakonessenziekenhuis in Utrecht is hij weer thuis en gedraagt zich gelukkig als vanouds. Morgen gaat hij na een week weer naar school en hopelijk ‘s avonds opnieuw naar de maandagse atletiektraining. Woensdag volgt dan weer de trompetles. Zijn leraar mailde me, dat juist een blaasinstrument goed is voor mensen met luchtwegproblemen. Want zij leren hiermee gereguleerd ademhalen. Mooi dat hij jaren geleden zelf aangaf  dit instrument te willen kiezen.

Wat mijzelf betreft zal Menno’s leven voor en na maandag niet veranderen. Prettige bijkomstigheid is, dat ik nu weet dat ik nu de betekenis van zijn ‘buikpijn’ begrijp. Hijzelf moet leren het moment te herkennen dat hij kortademig wordt. Want dan heeft hij een extra puf Ventolin nodig. Met behulp van de, zoals dat nu eenmaal heet, ‘voorzetkamer’.  ‘Mam, we gaan even voetballen’  klinkt het van beneden. Waarna zoon en vriendje zich naar het nabijgelegen trapveldje spoeden. Echt waar.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*