Limburgse moslima op onderzoek uit

Vrijdag was ik aanwezig bij de tweemaandelijks vergadering van het Platform Respectvol Samenleven.  Deze gemeentelijke discussiegroep heeft veel toeloop uit alle geledingen van de samenleving. Zaterdag, bij de officiële opening van multifunctie-zorgcentrum ‘De  Rinnebeek’  liep ik  SSW-directeur Ad van Zijl tegen het lijf. Meldde hem dat ik had aangezeten bij ‘het Platform’. Jij ook al, verzuchtte hij.  Dat ‘verzuchtte’ is een grapje, maar nog even en de Bilter hoogwaardigheidsbekleders gaan zich verdringen bij de deur van het WVT om een respectvolle duit in het zakje te kunnen doen. Inmiddels heeft het eerste wetenschappelijke onderzoek naar de effecten van deze plaatselijke denktank al plaatsgevonden.

Aanleiding: Verleden jaar had Frans Poot, D66-raadslid en Platforminitiator in magazine Binnenlands Bestuur de strijd aangebonden met de Universiteit Maastricht. Omdat die had gesteld, dat de Islam als geloofsovertuiging aanleiding zou zijn tot delinquent gedrag. In reactie op dat artikel meldde zich een studente Bestuurskunde uit Rotterdam.

Door de Erasmusuniversiteit op onderzoeksstage uitgestuurd kwam Naoual Loiazizi de gemeente De Bilt respectvol de maat nemen omtrent de sociale cohesie, zeg maar de binding tussen de Biltse bewoners. Afgelopen vrijdagochtend deed ze succesvol verslag van haar bevindingen en gaf aanbevelingen voor de toekomst.

Ze vertelde over de warme ontvangst in woonkernen en wijken.  De ambtenaren in wijk en secretarie hadden haar alle medewerking verleend. Nee, ze had nog niet gekeken naar de specifieke rol van allochtonen in De Bilt. Dat zou een volgend onderwerp kunnen zijn, maar daarvoor had ze in de beperkte onderzoekstijd geen gelegenheid gehad.

Tot dusver eigenlijk niets bijzonders.  Maar ik was wel verbaasd over mijn eigen vooroordeel ten aanzien van mevrouw Loiazizi. Want toen ik de WVT-zaal was binnengekomen zat er een dame met hoofddoek te ‘frunniken’ aan een laptop.  Zoiets had ik nooit eerder gezien. Vroeg me onwillekeurig af wat die ‘schoonmaakster’ bij die laptop zat te doen. Omdat ik wist van haar komst verdrong ik deze gedachte en ging me maar snel aan deze ‘duidelijk moslima’ voorstellen. Want ik was van plan om haar te interviewen voor De  Biltsche Courant over haar onderzoeksbevindingen.

Geroutineerd stond ze me te woord en schreef desgevraagd haar adres op mijn notitieblok. Vroeg me haar een presentexemplaar met het interviewverslag te sturen.  Na haar presentatie vertelde ze de groep, dat ze zich pas onlangs voor het eerst in haar leven gediscrimineerd had gevoeld. Ze was afgewezen bij een uitzendbureau vanwege haar Limburgse accent.  Dat had ze niet op zich laten zitten en was naar de krant gestapt. Vervolgens kwam het uitzendbureau met hangende pootjes bij haar terug.  Nu had zij op haar beurt afwijzend gereageerd op de geboden baan;  instemmen zou haar eer te na zijn geweest.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*