Pas de vacances, da's pas fain!

De BP-oliemeter staat alweer 47 dagen verder dan in mijn vorige blog en bestuursvoorzitter Anthony Hayward is zijn baan kwijt.  Nou ja, kwijt. Hij verplaatst van de Mexicaanse golf, naar één of andere koude golfstroom in Siberië. Met meeneming van 14 miljoen dollar verhuisvergoeding, om de verwarmingskosten aldaar te dekken. Het goede nieuws is, dat de Caribische Oliebron bijna leeggespoten is, dus afdekking van de lekkende put geen enkel probleem meer hoeft te vormen.  Hopelijk komt het BP-nieuws spoedig ten einde.

Van British Petroleum naar Basis De Bilt.  Vanwaar ik helemaal nergens op vakantie naartoe ben geweest en ook niet van plan ben nog te vertrekken. Bivakkeer al 5 weken in eigen tuin en heb ‘the time of my life’. Geen Zwarte Zaterdag heen en ook geen terug. De Bilt was altijd al rustig wonen, maar in de afgelopen weken is het hier paradijselijk stil geweest, en zonovergoten. In jaren niet zulke bruine benen gehad.

Nooit geweten dat ‘niet op vakantie gaan’, zo heerlijk ontspannend zou kunnen zijn.  Ik kijk de bloemen en planten de aarde uit.  Snoei eens wat hier, wroet daar eens in de grond, strooi gazonmest om me heen op de vooravond van een verfrissende bui, en bind een snelle groeier op.

Vooruit maar,  even het gras rollen en een goudvisje nakijken in de vijver, die er uitziet als de Overijsselse Weerribben in het klein.   Eigenlijk ben ik net mijn vader.  Dat was ook zo’n rozenidolaat. Maar hij kon geen onkruidje voorbij lopen, zonder het zorgvuldig te verwijderen. Verschil met hem is, dat hij professioneel akkerbouwer was en hij alles wat het officiële gewas verstoorde, ‘onkruid’ noemde,  dat direct diende te verdwijnen.  Ikzelf gun alles dat enigszins bloem vormt de ruimte, totdat het is uitgebloeid.

Iedere ochtend posteer ik mij op het terras met koffie, krant en gemberkoek mét gezouten boter, en tuur in de vijver of,  met de hand boven de ogen, over mijn landgoed.  ‘Zó heerlijk rustig’.  Want, dat ik niet op vakantie bén wil bepaald niet zeggen, dat ik geen vakantie héb.

Extra groot genoegen is, dat mijn zoon elders van een welverdiende vakantie geniet.  Heerlijk toch, dat er mensen zijn zonder eigen kinderen, die het als een groot voorrecht beschouwen om zich twee weken over mijn zoon te mogen ontfermen. Teneinde hem  ‘de grond in’ te mogen verwennen.  Daardoor kan ik nu eten wat en wanneer ik wil, én niet onbelangrijk, wat ik lekker vind. Verder: filmpje pakken gewoon door de week.  Lekker glaasje, lekker ijsje, boswandelingetje helemaal in mijn eentje of met Koos die af en toe een paar daagjes komt logeren. Sámen met caviaduo Lucy en Florrie, dat vakantie houdt op mijn gazon en even niet op Koos’ bovenwoning hoeft te verblijven. Mijn poes Lies vindt het allemaal wel gezellig.  Trekt aan haar stutten, zodra het haar te druk wordt.

Vandaag kwam ik een aantal kinderen tegen op straat. Bruinverbrande overbekende klasgenoten van mijn zoon. Terug vanuit Drenthe, Zeeland, Europa en de rest van de wereld.  Zelf gaat hij nog even met zijn vader ‘een lang weekend Brugge doen’.

Over een flinke week is de schoolvakantie voorbij.  Dus ik ga heerlijk genieten van die laatste dagen in vrijheid in mijn eigen dorp.  Da’z paz…. en fin.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*