Regenachtig

Wil je rustig in het Biltse Bos kunnen lopen, dan moet je dat nu doen. Want je komt er geen mens tegen. Natuurlijk niet; je waagt je dure wandelschoenen en luxe dubbelwandige afritsbroek toch niet aan die kletsende hoogopspattende derrie die ons bos nu is.

Waarom zijn beregende bomen toch zoveel minder aantrekkelijk, dan besneeuwde, of goudgebladerde exemplaren in de herfst? Daar komt bij dat uitzicht op regen uitnodigt tot niets. Je wordt maar sip van regen, grijs licht maakt mij er niet vrolijker op en daarbij: het is pas januari. De lente duurt nog zólang.  Hoewel, zojuist bereikte mij (per twitter notabene) een opgelucht bericht, dat ergens in een Gelderse tuin een sneeuwklokje was gesignaleerd. En zeg nou zelf, om zo’n sneeuwklokje waar te kunnen nemen moet er juist géén sneeuw liggen.

Van de week had ik mijn zoon om een boodschap gestuurd. Het regende flink. Op de mat kwam ik twee euro tegen, waarvan de bedoeling was dat hij de boodschap daarmee zou betalen. Ik spoedde mij hollend achter hem aan en was net op tijd om hem van een blamage (niet genoeg geld bij zich) te redden.

Bij het uitgaan van de winkel voelde ik mij kiplekker en opgefrist. Ik moest direct denken aan de woorden van een voormalig atletiekcoach: ‘Nooit zit er zoveel zuurstof in de lucht, dan wanneer het regent’.  Dat bleek wel weer…… En nu niet allemaal tegelijk naar het bos rennen!

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*