Uit de markt geprijsd?

Weet u het nog, de crisis van 2008? Het zou de zwaarste economische ineenstorting zijn geweest sinds de onvergetelijke mondiale krach van 1929. Maar 2008? Waarom zouden we het daar nog over hebben. Is alweer bijna 10 geleden. Ancient history toch? De markten trekken  allang weer aan, het bedrijfsleven draait opnieuw immense winsten en de makelaars, nog niet zolang geleden vrijwel aan de bedelstaf, leiden opnieuw groepen belangstellenden rond in minimale woninkjes.

Toch nog even terugkijken naar wat zich de afgelopen jaren in Huisvesting Nederland heeft afgespeeld. Want weten we het nog, die ingestorte woningmarkt? De stilgelegde bouwprojecten, uitgewoonde meubelboulevards en ook, het moet gezegd, de wedergeboorte van vintagemeubilair en, want zo gaat dat bij krapte, de uit de grond gestampte retroversies.

Onder water 

Wat is dat ook alweer, een woning die ‘onder water staat’? Nog niet zolang geleden werd daarmee bedoeld dat de verkoopwaarde van de woning lager was dan de hypotheeksom. Van dat probleem is in zoverre geleerd, dat de aflossingsvrije lening, zonder inbreng van eigen geld, tot het verleden behoort. Het lijkt er evenwel op, dat met deze ene futiliteit de geschiedenisles alweer ten einde is.

Door de crisisjaren heen kon ik vanuit eigen raam de lokale woon- en verkoopperikelen uitstekend volgen. Nog maar vier jaar terug had de tussenwoning aan mijn ene zijde maar liefst twee jaar aaneen een ‘bord in de tuin’. Geregeld kwam verkoper naar buiten om de scheefzakkende verkoopreclame na weer een herfstige windvlaag eens goed rechtop te zetten. Deze verkoper kon zich de luxe permitteren om geduld te hebben en te wachten tot de bodemprijzen opnieuw zouden opkrabbelen. Persoonlijk vond ik het maar eng, dat geduld. Ik investeerde in die tijd liever in het verbeteren van mijn eigen woning, in plaats van af te wachten in een basaal exemplaar. Het is vast geen toeval dat de makelaarsbranche de ‘authentieke details’ en ‘het uitzicht,’ juist in deze periode tot onderscheidende verkoopelementen wisten te evalueren.

Eigen Huis 

Nee, deze buur hoorde niét tot de verzameling pechvogels die aan het begin van de crisis in het optimistische bezit was van twee woningen. De één recent aangeschaft, de ander nog in de verkoop.  Zelfs het Eigen Huis-magazine schreef  dramatische verhalen, zoals over 70 -jarigen die om die reden hun pensioen zagen verdampen. Het grote aantal reportages in alle media over bouw-, woon- en levenscrises, laat ik graag ter nadere analyse aan toekomende promovendi Economische Geschiedenis of Historische Economie.

Ook de prijs van mijn eigen woning zakte op goed moment onder de aanschafwaarde. Overeenkomstige woningen in de buurt gingen zomaar weg voor ‘een appel en een ei’, want naderden de twee ton grens. Ik spreek over jaargang 2012/2013. Het bord bij buur stond schever dan ooit maar tegelijk werden de spaartegoeden almaar minder waard. Met tot gevolg dat de hypotheekverstrekkers, die het ook bleek om de neus begon te worden, aantrekkelijke leenconstructies wilden aanbieden. Het woord ‘oversluiten’ lag plotseling op ieders lippen. Waarom vastzitten aan een dure hypotheek bij Bank A. als het geld zo goedkoop is! Dus óp naar Bank B.

Dollartekens 

Buur heeft gelijk en geluk gehad. Eind 2014 werd het huis verkocht voor een, op dat moment, astronomische prijs aan een jong gezin. Directe omgeving toonde zich stomverbaasd. Zoveel geld! Anderhalf jaar later ging een vrijkomende hoekwoning, weg voor nog véél meer. Kopers: een jong gezin. En nu staat een derde exemplaar te koop. Tussenwoning en in vergelijking met 2014 een ton hoger in vraagprijs.  Het zou me niks verbazen als er een jong gezin aan staat te komen dat stad Utrecht ontvlucht, of de huizenprijzen aldaar in het geheel niet kan opbrengen.

Waar gaat dat heen?

Ik betrap mezelf inmiddels op dollartekens. Wanneer het huis van hiernaast…., wat brengt het mijne dan wel niet op? In 2011, 6 jaar geleden nog maar, tijdens een tweede ingrijpende restauratieactie, praatte ik met de timmerman die mijn zolder verbouwde. “Ach meisje”, zei hij vaderlijk, hij liep tegen zijn pensioen, “natuurlijk krijg je deze investering er nooit meer uit. Maar daar moet je het ook niet voor doén. Je woont toch om te leven!”

 

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*