Verloren generatie

Als ik over vroeger praat, dan heb ik het over de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw. Daarmee sta ik statistisch te boek als representant van de zogenoemde ‘verloren generatie’.

Vanaf jaren ’80, uitgerekend toen ik ging studeren, waren de banen op. Veel later zouden sociaal wetenschappelijk onderzoekers aan de overheid melden, dat mijn generatie 1956-1970, zelfs ‘geboren was’ voor werkloosheid. Daarom worden wij tevens, en weinig complimenteus, de núlgeneratie genoemd.  

Tussen 1965 en 1993, een opleidingstraject van bijna 30 jaar, was ik er gelukkig nog niet op de hoogte van, dat ik ooit deze ronduit ontmoedigende kwalificatie mee zou krijgen. Evenmin als mijn ouders trouwens, die beide stammen uit de ‘Vooroorlogse generatie’. Zij hanteerden nog de stelregel, dat kinderen het beter zouden moeten krijgen, dan zijzelf. In hun optiek stonden opleiding en onderwijs, liefst zo hoog mogelijk, garant voor een glanzende toekomst. Logisch, want zij hadden beide die ervaring gehad.

Degene die per vandaag in de gelukkige omstandigheid is, een ‘pensionado’ te zijn, wist in 1946 nog niet, dat hij nog eens als ‘babyboomer’ in de boeken zou komen. En ook nog eens tot de zogenoemde protestgeneratie gerekend te worden. Lekker luxe protesteren was dat, voor die toekomstige ambachtslieden, ambtenaren, dienstenleveranciers en toen nog schaarse, aankomende academici. Later zou immers blijken, dat hun maatschappelijke kostje al gekocht was.  Zij waren geboren met een gouden lepel in de mond, die Nederlandse geboortegolfers van de jaren ’46 – ’55.

Nee, dan ik. Ik zóu mezelf een pechvogel kunnen noemen. Als loot aan de stam van de ‘nulgeneratie’ ben ik ‘opgeleid tot werkloosheid’ en volgde om die reden maar liefst 28 jaar onderwijs. Vandaag 10 juni 2011 heeft de regering, het 21e kabinet van mijn leven besloten dat ik, uit jaargang 1961, ook nog eens ‘langer moet doorwerken’.

Er is kénnelijk iets misgegaan in de afgelopen decennia. Wat hebben die vorige 20 kabinetten sociaal en economisch uitgespookt gedurende mijn 50- jarig bestaan? Dat iemand uit de verloren generatie lánger moet doorwerken om de grijze golf, die economisch Nederland groen noch gezond achterlaat, drijvende te houden!  ‘t Is maar goed dat een mens niet alles vantevoren weet.  Je zou er maar somber van worden.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*