Zuinig

Er is een nieuwe leuke reclameboodschap op tv.  Hij is van een grote energieleverancier, waarbij een groot deel van Utrechtse en Biltse gas-en lichtgebruikers  is aangesloten.  Deze leverancier is trouwens nog niét aan een buitenland verkocht.

Centraal in deze commercial, die windenergie aanprijst, staat een onmiskenbaar Hollandse reisleider die, tijdens een busrondje langs tulpen,  kaas, haringen en Madurodam, tegenover zijn toeristen een hele serie Nederlandse spreekwoorden letterlijk vertaalt in het Engels. Al deze gezegdes gaan over de wind. Zo zijn daar  ‘De wind van voren krijgen’,  ‘Een uur in de wind stinken’ of  ‘geen windeieren leggen.’  Ze zijn net  zo Nederlands en elders onverkrijgbaar als ontbijtkoek, hagelslag en drop.  De buitenlanders in de bus schitteren uiteraard van onbegrip.

Evenmin in het Engels te vertalen is de  spreekwoordelijk Hollandse (of was het Zeeuwse) zuinigheid.  Decennia lang maakte een, in klederdracht gehuld ‘Zeeuws meisje’, goede sier met de grote betaalbaarheid van het, naar haar genoemde margarinemerk. ‘Ons bin zuunig’ en ‘contante guldens  sparen ‘:  onvergetelijke commerciële hoogstandjes en zó karakteristiek.  Dat de betreffende margarine (en wie weet nog wat dát is?) naar  zeep smaakte, leek er minder toe te doen dan de lage prijs.

Er zit inderdaad veel wind in de Nederlandse taal en veel spaarzin. We willen allemaal ‘de wind in de rug’.  Bouwt ‘zuinigheid met vlijt’, geen huizen als kastelen? Hedendaagse telecommuniceerders beconcurreren elkaar volop met almaar goedkopere belcontracten. En was de  ‘wind in de zeilen’ niet ooit de basis van onze, opnieuw zo actuele, VOC – mentaliteit?

Wind en zuinigheid bij elkaar opgeteld zou moeten resulteren in duurzaamheid.  Een duurzaamheid die momenteel verre van voordelig blijkt. In een tijd van economische crisis gaan mooie toekomstplannen en beloftes op  in rook met een hoog  CO2 gehalte.

De klimaattop van Kopenhagen vindt pas komende december plaats. Maar nu al wordt de hoop op een gunstige afloop ondermijnd. Schrijven de kranten dat de resultaten zullen tegenvallen. Want innoveren is duur net als initiëren en goede raad lijkt zelfs onbetaalbaar. Verandering vraagt durf en krijgt meestal flink de wind tegen.  Zeker als er politieke afspraken op wereldschaal gemaakt moeten worden.

Maar sparen voor het klimaat, dat kunnen wij  in De Bilt toch  heel goed zelf?  Daar hebben we toch geen  ‘wereldleiders’ en windhandel voor nodig? Tegen Global Warming, kunnen wij praktische Utrechters toch niets ondernemen. Daarom  luisteren we naar het plaatselijke weerbericht, zetten onze kraag hoger, de verwarming lager, trekken nog een trui aan en trappen naar de baas.  Da’s nog eens contante euro’s sparen en nog duurzaam ook,  maar dan kleinschalig op z’n Bilts. En hoe dat allemaal werkt kunnen buitenlanders toch niet begrijpen.

Reageer

Your email is never shared. Verpluchte velden zijn gemarkeerd *

*
*